درست مثل روز تولدم !

برای روز تولدم میخوام شعری رو که خیلی خیلی دوست دارم  ،

بنویسم به یاد مهتابی که وقتی دنیا اومدم ،

توی آسمون نبود ؛

من با طلوع خورشید دنیا اومدم و یه روز با غروب خورشید ...

صدای ناله های درونم را بشنوم

٬ اما حالا دیگر اینطور نیست ٬

من علاقه چند ساله ام

به شب را تنها برای چند روزی به دست باد سپردم ٬

حالا هنوز عین گذشته ها

٬ عاشق سکوت

٬ تاریکی و آرامش شب هستم

چون باعث می شود فراموش کنم

که ما همیشه ادعا می کنیم که هستیم

٬ که خوشحالیم ٬

که ...

هر وقت چیزی تو را آنقدر ناراحت کرد که پریشان شدی برای لحظه ای از خود بپرس : آیا این موضوع یکسال دیگر همین قدر اهمیت دارد ؟!

احساس واقعی آن چیزی نیست که بارها در دل تکرار می کنیم ٬ احساس واقعی آن چیزی است که جرات گفتنش را داریم .

با تخیلات می توان تا اوج آسمانها پرواز کرد اما نمی توان چیزی به دست آورد .

مرگ نمی تواند ارتباطی را که با عشق به وجود آمده از بین ببرد.

هر رویا مقدمه رسیدن به هدفی است .

آینده به کسانی تعلق دارد که رویاهایشان را باور دارند .

هر وقت فکر کردی برای انجام کاری پیر هستی ٬ آن را انجام بده .

آرزوی " خوب " کردن مهم است اما "درست" آرزو کردن مهم تر است .

عشق چیزی است که تو را زنده نگه میدارد ٬ حتی پس از مرگ ! عشق چگونگی زنده ماندن است .

بپذیرید برای خواستن و انجام هر کار مفیدی هیچ وقت دیر نیست .

با کلمات می توان بر مردم حکومت کرد.

خود را وقف آفریدن چیزی کن که به زندگی تو معنا و هدف میدهد.

چرا با سکوت پریشان می شویم ؟ در سر و صدا و هیاهو چه آرامشی برای ما وجود دارد ؟

خدا ما را آفریده پس در وجود همه^ء ما هست ... فقط پیدا کردن او در برخی افراد کمی سخت تر است !!!

معجزات پدیده هایی طبیعی هستند ٬ پس وقتی معجزه ای روی نمی دهد ٬ حتما اشکالی وجود دارد.

من با نگاه روشن خویش

راهی خواهم گشود برای فرداهای تو-

از میان تاریکی هایی که تو را احاطه کرده اند

و چنان آرزومندانه دعایت خواهم کرد

که مطمئن باشی خون زندگی

همواره در رگهایت جریان خواهد یافت

اما من که زمانی طولانی عاشقت بوده ام،

چنان در سپیدی گذرزمان گم خواهم شد

که تو حتی در میان دفتر خاطرات کهنه ات هم-

نشانی از من نیابی!

من خواهم رفت

و تو شادمانه بال و پر خواهی گشود

و همچنان از سرسره زندگی پایین خواهی لغزید

و فراموشت خواهد شد-

که چه معصومانه دوستت داشتم!

بعد در میان آن همه ازدحام و هیاهو،

گردش دوار چرخ فلک تو را به اوج آسمان خواهد برد

و تو از آن بالا-

مردی را نظاره خواهی کرد

که به دنبال رویاهای گمشده خود میگردد!

من خواهم پذیرفت،

من خاموشی سرد کوچه ها را باور خواهم کرد

و با آیینه ای که دم به دم

سپیدی موهایم را به من یاد آور می شود -

دوست خواهم شد

و عصای پیری ام را که  در پای پله ها انتظار مرا میکشد،

مهربانانه به مشت خواهم فشرد

و با چنان هراسی از پله ها بالا خواهم رفت

که انگار هر لحظه ممکن است به پایین سقوط کنم!

اما میدانم-

سقوطی در کار نیست!

هیچکس مرگ انسان را به حساب شکست او ننوشته است

و هیچ نکیر و منکری در آن صندوقخانه سرد وتاریک و تنگ،

آدمی را به خاطر نا به هنگام مردنش مواخذه نخواهند کرد

اما من دلم نمی خواهد دو تا مزار داشته باشم،

یکی در گورستان شهر

و یکی در دل زنگار گرفته تو!

پیش از آنکه بمیرم ،

چیزی بگو!

زمانی فرا می رسد که خواهی فهمید

بهترین جلوه ی تردید، همین سکوت لعنتی ست

سکوتی از جنس خفقانی مبهم

وحال که ترس جزیی از وجود من دیوانه است مرا باور کن

افسون سبز چشمان سردش را هر از گاهی به یاد میاورم

از نامهربانی اش فرار می کنم و در آغوش محبتش خود را پیدا می کنم

از نگاه های غضب ناکش ناله می کنم و با لحن آبی صدایش آرام می گیرم

خداوندا این چه حکایتی ست؟

ثانیه ای ترس و دقیقه ای آرامش

لحظه ای سکوت و روزی هیجان

هفته ای انتظار و ماهی وصال

سالی اشک و قرنی ابهام

ابهام از اینکه فردا بی او چگونه می گذرد؟؟؟
...در انتهای همان اوج غریب همیشگی باز برایت دعا میکنم